ABD-Rusya Görüşmesi Sonrası Gözler Çin’le Üçlü Zirvede
Birleşik Arap Emirlikleri’nin (BAE) başkenti Abu Dabi’de ABD, Rusya ve Ukrayna yetkilileri bir araya geldi. İki gün süren üçlü müzakerelerin ayrıntıları henüz bilinmiyor. Görüşmeler sonuçlanana kadar müzakere içeriğinin ve sonuçlarının açıklanmayacağı bildiriliyor. Ancak basına sızdırılan ve haberlere konu olan bazı teklifler bulunuyor.
Alman Bild gazetesinin haberine göre Rusya, taraflara yedi şart sundu. Bu şartlar yalnızca Ukrayna’yı kapsamıyor; aksine Baltıklar, Karadeniz, NATO ve AB’yi de içine alan yeni bir “Avrupa güvenlik mimarisi” öneriyor. Rusya, bu şartların kabul edilmesi durumunda Belarus’taki nükleer silahlarını ve orta menzilli füzelerini geri çekmeyi, Transdinyester’deki askerlerini ise bölgeden çıkarmayı teklif ediyor.
Ukrayna Devlet Başkanı Volodimir Zelenski, cumartesi günü gazetecilere yaptığı açıklamada ABD’li müzakerecilerin Ukrayna’nın Donbas’tan çekilmesi karşılığında Ukrayna’nın NATO üyeliğinin mümkün olabileceğini ilettiğini kamuoyuyla paylaştı. Zelenski, böyle bir kararı tek başına alamayacağını, konuyu referandumla halka götüreceğini açıkladı.
ABD’nin İran’la savaşında istediği başarıyı elde edememesi, savaşın diğer cephesini oluşturan müzakerelere ağırlık verilmesini beraberinde getirdi. ABD’nin Donroe Doktrini ve NATO 3.0 konseptiyle birlikte değerlendirildiğinde, dört buçuk yıldır devam eden Rusya-Ukrayna Savaşı’nı geriye çekerek Avrupa güvenliğini Avrupalı müttefiklerine bırakabileceği görülüyor. ABD’nin rızasıyla Rusya da yeni “Avrupa güvenlik mimarisi”nin bir parçası olmak isteyebilir. Zira uzayan savaş, ABD ve Avrupa ülkelerine kıyasla Rusya’yı çok daha fazla yıpratıyor.
Önümüzdeki hafta Trump, Putin ve Şi Cinping’in Çin’de düzenlenecek Asya-Pasifik Ekonomik İşbirliği (APEC) Zirvesi’nde bir araya gelmesi planlanıyor. Emperyalist-kapitalist sistemin sıkıştığı koşullarda savaş kadar müzakere de her zaman masada. Ancak birbiriyle müzakere ve mücadele eden bu güçlerin küresel kapitalizmin sınırları içinde durduğu unutulmamalı. Sovyetler Birliği gibi emperyalist-kapitalist sistemi karşısına alan ve sosyalist bir alternatif sunan böyle bir dünya gücünün yokluğu günümüzde çok daha fazla hissediliyor.
Yaşanılabilir Bir Dünya İçin Sömürü Düzeninden Kurtulmamız Gerekmektedir!
İklim krizinin gerçek sorumlusu rant ve yağma düzeni; Antalya’da sahneye konan 31. Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı’nda, kısaca COP31 tiyatrosunda, dünyayı kurtaran kahraman rolünü oynuyor. 31 bin delege, ilk haftadan Antalya’ya inen 87 özel jet ve lüks kongre salonlarında dönen milyarlarca dolarlık bütçeler… Sadece bu rakamlar bile zirvenin yerküreyi dert edinen bir çevre toplantısı değil, uluslararası tekellerin ve iktidarların devasa bir yeşil aklama organizasyonu olduğunu kanıtlamaya yetiyor.
AKP iktidarının bütün hesaplar benden, yeter ki gelin mantığıyla ev sahipliği yaptığı, emekçiye bulunamayan kamu kaynaklarının itibar diyerek fütursuzca akıtıldığı bu gösteri, memleketin doğasını ranta kurban edenleri aklama seansına dönüşmüş durumda. Zirvenin sponsor listesi adeta Türkiye doğasına karşı işlenen suçların sabıka kaydı gibi. Akbelen’de kömür uğruna asırlık ormanı ve zeytinlikleri katleden Limak ve IC İçtaş; İkizdere’den Cerattepe’ye vadilerin göğsüne hançer saplayan Cengiz Holding; meralara türbin dikip ormanları hafriyata boğan Kalyon; Koç, Sabancı ve diğerleri… Yüzey kazıma madenciliğiyle, vahşi inşaat projeleriyle yaşam alanlarımızı zehirleyen bu holdingler, şimdi ödemedikleri vergilerden düşmek üzere iklim zirvesine devede kulak kalacak paralar akıtıp iklim destekçisi apoleti takıyor. Dün doğasını savunan köylülerin karşısına kolluk kuvvetlerini diken ve tutuklatanlar, bugün lüks stantlarda çevrecilik anlatıyor.
Elbette mesele sadece birkaç şirketin ikiyüzlülüğü ile sınırlı değil. Rio İklim Zirvesi’nden bugüne 34 yıl geçti ve kapitalist düzenin sürdürülebilirlik yalanının, aslında sadece kârın ve eşitsizliğin sürdürülmesi olduğu defalarca kanıtlandı. Dünyada en çok Avrupa çöpü ithal eden, Aliağa’da asbestli gemileri söküp zehri havaya karıştıran, denizleri mikroplastiğe teslim eden bir iktidarın kalkıp “Sıfır Atık” nutukları atması da bu riyakârlığın bir parçasıdır. Üstelik iklim finansmanı kisvesi altında Asya ve Afrika’nın yoksul ülkelerine dayatılan kredi ve borç çarkları, emperyalist merkezlerin kendi elleriyle yarattıkları çevre talanını dahi yeni bir sömürü ve sermaye birikim alanına çevirdiğini açıkça gözler önüne seriyor. Zenginler dünyayı kirletirken, faturayı yine yoksullara kesiyorlar.
Yaşadığımız bu tablo, binbir şekilde gizlenmeye çalışılan o yalın gerçeği bir kez daha yüzümüze çarpıyor: Sermayeyle, AKP’yle ve onların işbirlikçileriyle temiz bir çevre mümkün değildir.
Doğanın talanına son vermek, piyasanın kâr hırsını evcilleştirme masallarıyla değil, üretim biçimini kökten değiştirmekle mümkündür. Temiz bir çevre ve insanca bir yaşam; kişi ve şirket kârlarının değil, toplumsal yararın merkeze alındığı bir düzende kurulabilir. Bu da ancak madenden tarıma, enerjiden kentleşmeye kadar tüm kaynakların planlı bir şekilde yönetildiği, iktidarın doğrudan emekçi sınıfların elinde olduğu bir düzende yükselecektir. Geleceğimiz patronların yeşile boyanmış yalanlarında değil, işçi sınıfının kuracağı sömürüsüz bir dünyadadır.
HABAŞ İşçileri Gözaltına Alınıyor, HABAŞ Patronu Yalısında Sefa Sürüyor!
9 Kasım günü İzmir’in Aliağa ilçesinde bulunan HABAŞ Demir Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlama, 19 işçinin yaşamına mal oldu, 14 işçi yaralandı.
Bu yaşananları basit bir iş kazası olarak değerlendirmek, gerçeğin üzerini örtmektir. Adlı adınca bu yaşanan bir iş cinayeti, katliamdır. Katliamın acısı henüz tazeyken HABAŞ yönetiminin ilk icraatlarından biri, işçilerin fabrikaya cep telefonuyla girişini yasaklamak oldu.
İşçilerden telefonlarını güvenliğe teslim etmeleri istendi; bu uygulamayı kabul etmeyenlerin fabrikaya alınmayacağı duyuruldu. İşçiler bu dayatmaya boyun eğmedi. İş bırakarak fabrika önünde eyleme geçen işçiler, yaşananlara tepki gösterdi. Eyleme jandarma müdahale etti, aralarında işçilerin de bulunduğu dokuz kişi gözaltına alındı. Gözaltına alınanlar daha sonra serbest bırakıldı.
Düşünün, 19 işçinin yaşamını yitirdiği bir fabrikada işçilerin can güvenliği, çalışma koşulları ve denetimsizlik tartışılacağına, işçilerin telefonlarını yanlarında bulundurması sorun haline getiriliyor. İşçilerin yaşadıkları katliamın hesabını sorması, dayanışması ve sesini duyurması engellenmek isteniyor.
Sermaye, işçiyi üretim bandının bir parçası olarak görmekte; itiraz ettiğinde ise karşısına jandarmayı, polisi ve yargıyı çıkarmaktadır.
Katliamın ardından yürütülen soruşturma kapsamında HABAŞ patronu Mehmet Rüştü Başaran hakkında ev hapsi kararı verildi. Bir tarafta emekleriyle fabrikada çalışırken yaşamlarını yitiren işçiler, diğer tarafta servetine servet katan ve ev hapsi kararıyla yetinilen bir patron var. İşçiler eylem yaptığında gözaltına alınıyor, patronun sorumluluğu söz konusu olduğunda ise adaletin terazisi başka türlü tartıyor.
İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisinin verilerine göre 2026 yılının ilk on ayında en az 1.930 işçi iş cinayetlerinde yaşamını yitirdi. HABAŞ katliamı da bu kanlı tablonun en ağır örneklerinden biri olarak kayıtlara geçti.
HABAŞ’ta yaşamını yitiren işçilerin hesabı sorulmalıdır. İş cinayetlerinin sorumluları yargılanmalı, patronların ve ilgili kamu kurumlarının sorumluluğu açığa çıkarılmalıdır. Çalışma alanlarında işçi sağlığı ve güvenliği önlemleri eksiksiz uygulanmalıdır.
Gençliği Denetimle, Yasaklarla ve Baskıyla Susturamazsınız!
AKP iktidarı, gençliğe bir lütufmuş gibi sunduğu, hâlihazırda oldukça kısıtlı olan barınma hakkı üzerinde yeni bir düzenlemeye gitti. Söz konusu düzenlemeyle 18 yaşını doldurmuş, hukuken yetişkin olan üniversite öğrencilerinin aileleri de bildirim yapılabilecek kişiler kapsamına alınırken, özel hayatın gizliliğine ilişkin sınırlar açıkça belirtilmiyor. Bununla birlikte öğrencilerin yurtlardaki siyasi faaliyetlerine yönelik getirilen kısıtlamalarla, üniversite gençliğinin yaşam alanları da siyasi denetim ve baskı mekanizmalarının bir parçası hâline getirilmek isteniyor.
İnsanlığın en temel haklarından biri olan barınma hakkını gençliği terbiye etmenin ve hizaya sokmanın bir aracına dönüştüren AKP iktidarı, yıllardır öğrencilerin barınma sorununa kalıcı bir çözüm üretmekten kaçınıyor. Yeterli sayıda, nitelikli ve ücretsiz kamusal yurtlar inşa etmek yerine gençleri tarikat ve cemaat yurtlarında istismara, baskıya ve hatta ölüme terk edenler, şimdi de öğrencilerin yaşam alanlarına doğrudan müdahale etmeyi kendilerine hak görüyor. Dönemin başında üniversitelere gönderilen, öğrencileri denetim altına almayı hedefleyen genelgenin tamamlayıcısı niteliğindeki bu düzenleme, iktidarın üniversitelerden yurtlara uzanan bütünlüklü baskı politikasının bir başka adımını oluşturuyor.
Neredeyse her hafta Avrupa’da yükselen gençlik eylemlerini hedef alarak öğrencilere “Bunlara özenmeyin, biz Türkiye’yi sokakta bulmadık.” çıkışları yapan iktidarın bu hamlelerle neyi amaçladığı açıktır. Üniversite öğrencilerinin en temel ihtiyaçlarını dahi karşılamaktan aciz olan, buna karşılık milyarlarca dolarlık yolsuzluk ve rant iddialarıyla anılan bir düzenin temsilcileri, gençliğin içinde bulunduğu yoksulluğa, geleceksizliğe ve baskıya karşı sesini yükseltmesinden korkmaktadır. Gençlerin barınma, beslenme ve eğitim gibi en temel haklarını güvence altına almak yerine, bu hakları kullanabilmelerini biat etmelerine bağlamak istemektedirler. Üniversitelerde öğrencilerin yan yana gelmesinden, sözünü söylemesinden ve örgütlü bir mücadele yürütmesinden korkanlar, şimdi aynı korkuyla yurt odalarımıza kadar uzanmaktadır.
Ancak üniversiteler gibi yurtlar da iktidarın gençliği denetim altında tutacağı, düşüncelerini ve yaşamlarını şekillendireceği alanlar değildir. Barınma hakkı, öğrencilerin siyasi görüşlerine, yaşam biçimlerine ya da iktidarın çizdiği sınırlar içerisinde hareket edip etmemelerine göre tanınacak bir ayrıcalık değildir.
Gençliğin ihtiyacı daha fazla denetim, baskı ve yasak değil; insanca yaşayabileceği, özgürce düşünebileceği, sözünü söyleyebileceği bir yaşamdır.
İktidarın üniversitelerimizde ve yaşam alanlarımızda kurmaya çalıştığı baskı düzenine karşı mücadele etmekten, barınma hakkımızı ve özgürlüklerimizi savunmaktan vazgeçmeyeceğiz. Çünkü biliyoruz ki gençliğin geleceği, kendisine çizilen sınırlara boyun eğmesinde değil, bu sınırları aşmak için verdiği mücadelede şekillenecektir.
Birlik ve Dayanışma Hareketi: Şiddete, Sömürüye, Gericiliğe Karşı Kadınlar Burada!
Her geçen gün yaşamımızı baskıyla, şiddetle, sömürüyle ve gericilikle kuşatan AKP iktidarını ve onun kadın politikalarını kabul etmiyoruz!
“2026 Aile Yılı” projesi kapsamında kadınlara ve kız çocuklarına gericiliği ve karanlığı dayatan AKP iktidarı, kadın düşmanı politikalarını bir kez daha açık etmiştir. İstanbul Sözleşmesi’nden kadın cinayetlerindeki cezasızlık politikasına; kız çocuklarına dönük imam hatip ve tarikat yurtları dayatmasından sonu gelmeyen din dersleri ve ÇEDES projesine; kadın düşmanı söylemlerden artan taciz ve saldırılara kadar AKP iktidarı apaçık kadınların yaşamını şiddet-sömürü-gericilik üçgeninde kuşatmaya devam ediyor.
Ekonomik krizin yükü, kadın istihdamındaki düşük oranlar ve ev içi emek sömürüsü giderek derinleşirken; kadınlar eve hapsedilmeye ve toplumsal hayattan uzaklaştırılmaya çalışılıyor. Kadına anne-eş olmaktan başka bir seçenekleri olmadığını söyleyen iktidar, kadınların ev içi şiddete maruz kalmasını ise “tolere edilebilir” görüyor. Tarikatlar, cemaatler, gerici vakıf ve derneklerle el ele veren AKP, kadınların kaç çocuk doğuracağından ne giyeceğine kadar fetva vermeyi kendine hak görüyor.
Her geçen gün tırmanan kadına yönelik şiddete karşı önlem almak şöyle dursun, adeta teşvik eden yöntemler izlenirken; kadınlar ev içinde, sokakta, okulda, iş yerinde taciz ve şiddetle mücadele etmek zorunda kalıyor. Tecavüz, taciz, istismar ve şiddet faillerine ceza indirimleri uygulanırken; kadının hayatının bu düzen için ne kadar ucuz olduğunu yaşayarak öğreniyoruz.
AKP iktidarına, şiddetin cezasızlığına, sömürünün çarklarına, gericiliğin karanlığına ve bu kadın düşmanı düzene karşı bir kez daha “kadınlar burada” diyoruz! Kadınların özgürlüğünü, emeğini, anayasal haklarını, toplumsal eşitliği yok etmek için elinden geleni ardına koymayan iktidar ve kadın düşmanı bu karanlık düzeni ancak kadınlar yenebilir! 25 Kasım Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele Günü’nde buluşuyoruz!
İstanbul
25 Kasım Çarşamba 19.30 – Bakırköy Özgürlük Meydanı
İzmir
25 Kasım Çarşamba 19.30 – Karşıyaka İZBAN Önü
Sosyalist Düşünce Toplulukları: Bu Kavga Hürriyet Kavgasıdır! Yerin Hazır!
Zaman bizim zamanımız!
Memleket bir avuç patron sınıfının elinde sefalete sürükleniyor. Dünyada emperyalizm halklara savaş, yıkım ve ölüm dağıtırken ülkemizde gericilik, sömürü ve baskı düzeni geleceğimizi karartıyor. Üniversitelerimiz sermayenin ihtiyaçlarına göre şekillendiriliyor, eğitim hakkımız elimizden alınıyor, yaşamlarımız yoksulluğa, işsizliğe ve geleceksizliğe mahkûm edilmek isteniyor.
Bize susmamızı, boyun eğmemizi, önümüze konulanla yetinmemizi söylüyorlar. Kendi geleceğimiz üzerinde söz sahibi olmamızı istemeyenler, bu düzenin değişmeyeceğine inanmamızı bekliyorlar. Bizi birbirimizden koparmaya, yalnızlaştırmaya, kurtuluşu yalnızca kendimiz için aramaya zorluyorlar. Oysa biz yan yana geldiğimizde bu memleketin gençliğinin neler yapabileceğini çok iyi biliyoruz.
Geleceğimizin bir sınav şifresine sığdırılmasına karşı sokaklara çıktığımızda da Gezi’de meydanları doldurduğumuzda da üniversitelerimizin kapılarına kurulan barikatların karşısında durduğumuzda da aynı şeyi gösterdik: Bizler bu düzene mecbur değiliz!
19 Mart’ta bir kez daha gördük. Yıllardır geleceksizliğe mahkûm edilmeye çalışılan bizler, üniversitelerimizden meydanlara aktık. Kampüslerden yükselttiğimiz ses sokaklara, sokaklardan memleketin dört bir yanına yayıldı. Bize dayatılan korkuyu birlikte aştık, birbirimizden aldığımız güçle yan yana durduk. Bu ülkenin geleceğine dair söyleyecek sözümüz olduğunu bir kez daha gösterdik.
Yaptık, yine yapabiliriz!
Çünkü biz biliyoruz ki hiçbir baskı düzeni sonsuza kadar sürmez. Hiçbir karanlık dağıtılamaz değildir. Bize değişimin imkânsız olduğunu anlatanların karşısında, değişimin mümkün olduğunu kendi mücadelelerimizde gördük.
Biz yalnızca bugünümüze sahip çıkmıyoruz, geleceğimizi de kendi ellerimizle kurmak istiyoruz. Bize yoksulluğu, sömürüyü, gericiliği ve geleceksizliği dayatan bu düzenin karşısında eşit, özgür ve insanca yaşayacağımız bir dünyayı kurma iradesini gösteriyoruz.
Biliyoruz ki bu memleketin kaderi patronların hesaplarına, iktidarın kararlarına mahkûm değil. Geleceğimizin başkalarının ellerinde şekillenmesine razı değiliz. Bugüne kadar yan yana geldiğimizde neleri değiştirebildiğimizi gördük. Dün meydanlarda gösterdiğimiz iradeyi bugün hayatın her alanında büyütmeye kararlıyız. Çünkü bizim için mesele yalnızca karanlığa itiraz etmek değil, aydınlığı da birlikte kurmak.
Biz bu memleketin tarihine defalarca iz bıraktık, birlikte neleri başarabileceğimizi gösterdik. Birbirimizi bulduğumuzda, yalnız olmadığımızı gördüğümüzde, yan yana geldiğimizde nelerin değişebileceğini biliyoruz.
Biz, bu ülkenin geleceği üzerine söz söylemekten, eşitliği ve özgürlüğü savunmaktan, başka bir dünyanın mümkün olduğunu dile getirmekten vazgeçmeyenleriz.
Bu memleket bizim memleketimiz, gelecek bizim geleceğimiz! Sosyalist Düşünce Toplulukları mücadeleye çağırıyor. Memleketimizi de geleceğimizi de birlikte kazanacağız! Bu mücadelede sana da bir yer ayırdık. Çünkü bu memleketin geleceğinde hepimizin sözü, hepimizin yeri var. Senin de yerin hazır!
Mustafa Hayrullahoğlu ve Talip Öztürk Sosyalist Türkiye Kavgamızda Yaşıyor!
16 Kasım 1979’da öğretmenlik yaptığı okul çıkışı uğradığı faşist saldırı sonucu hayatını kaybeden TÖB-DER, Birlik ve Dayanışma kurucusu ve Tarihsel TKP üyesi Talip Öztürk; 16 Kasım 1982’de 12 Eylül faşizminin işkencecileri tarafından katledilen Tarihsel TKP İstanbul İl Sekreteri ve Merkez Komitesi üyesi Mustafa Hayrullahoğlu ölüm yıl dönümlerinde İstanbul’da mezarları başında anıldı.
Mustafa Hayrullahoğlu ve Talip Öztürk sosyalist Türkiye mücadelemizde yaşıyor.
Birlik ve Dayanışma Gazetesi Yeni İçerik ve Tasarımıyla Alanlarda
Birlik ve Dayanışma Gazetesi yayın yolculuğunda ilk yılını geride bıraktı. Gazete, yeni yayın dönemine yenilenen tasarımı ve içeriğiyle daha güçlü bir şekilde devam edecek.
İktidarın muhalif televizyon kanallarını susturduğu, dijital medyayı sansür ve baskı kıskacına aldığı bu dönemde, bağımsız basılı yayıncılığın önemi her zamankinden daha kritiktir. İş yerlerinde, mahallelerde ve sokaklarda; emekçilerin, kadınların ve gençliğin sesini yükseltmek için yazılı basındaki mücadele hattı daha da büyütülmek durumunda.

